• Home
• nieuws
• Opiniestukken

• nieuws
  • Nieuwsberichten
  • Opiniestukken
• doe mee
  • Word lid
  • Vacatures
  • Steun Groen
  • Agenda
  • Leden
  • Lees mee
  • Eurocratisch zakwoordenboek
• Onze mensen
  • Partij
  • Provincieraden
  • Parlementsleden
  • Jong Groen
  • In je buurt
  • De Europese Groene Partij
  • Groen Plus
  • Rouwregister - Willy Minnebo
• ideeën
  • Programma
  • Standpunten
  • Geschiedenis
  • Dossiers
  • Vraag en antwoord
• Partij
  • Contact
  • Huisstijl
  • Netwerk
  • Webshop

Pleidooi voor echte welvaart

Op initiatief van de franse president en huidig EU-voorzitter Sarkozy ontmoeten de wereldleiders elkaar dit weekend om nieuwe afspraken te maken over het financiële systeem. Ze willen wereldwijde bankcrisissen – zoals we die vandaag meemaken – in de toekomst voorkomen. Belangrijk moment om eens goed te netwerken, maar gaan deze wereldleiders ook de bron durven aanpakken? Gaan ze ons huidig neoliberaal economisch systeem durven inperken?

Thomas L. Friedman, een Amerikaanse opiniemaker en één van de architecten van de globalisering , heeft een nieuw boek geschreven: “De toekomst is groen”. Gisteren nog een verkiezingsslogan van Groen!, vandaag volgens Friedman de enige optie om Amerika uit het slop te halen. “Amerika moet afkicken van olie en radicaal zijn hele energiesysteem hervormen van fossiel naar schoon, efficiënt en hernieuwbaar”, schrijft Friedman. Het siert Friedman dat hij verder kijkt dan vele politici en de huidige crisis niet reduceert tot een crisis van het financiële systeem.

Jarenlang hebben neoliberale economen een verkeerd beeld opgehangen van de economie als een op zichzelf staand systeem. Ze negeren dat de economie volledig afhankelijk is van en opereert in een gesloten, eindig en kwetsbaar ecosysteem. Neoliberalen geloven in een onzichtbare hand die het systeem automatisch in goede banen leidt. Financiële markten en economieën zijn echter geen autonome systemen die spontaan naar een duurzaam optimum evolueren. Het zijn systemen die actief gestuurd moeten worden, in de richting van duurzaamheid en rechtvaardigheid.

Op de top van Washington willen de ecologische partijen net zoals Friedman verder kijken dan de financiële crisis. De Groenen willen een bronaanpak met nieuwe afspraken die het huidig neoliberaal economisch systeem overboord gooien en inruilen voor een ecologische economie. Een duurzame toekomst is maar haalbaar als we wereldwijd nieuwe afspraken maken over wat vandaag verstaan wordt onder welvaart. Vandaag staat de welvaart van een land nog altijd gelijk aan de som van alle goederen en diensten die in een jaar tijd geproduceerd worden of kortweg, het BBP. Deze maatstaf is niet alleen te beperkt, hij strooit ook zand in de ogen. Alle economische activiteit worden simpelweg als positief beschouwd: of het nu ambulances zijn die moeten uitrukken, gevangen die bewaakt moeten worden, of waterzuiveringstations die gebouwd moeten worden: alles wat geld kost, verhoogt het BBP. Omgekeerd worden een hele reeks belangrijke zaken niet opgenomen in het BBP, zoals bijvoorbeeld de staat van ons ecologisch kapitaal, of de mate van sociale gelijkheid.

Het voortdurende streven naar een stijging van het BBP is onhoudbaar. Als je een groei van 3% vooropstelt, dan pleit je de facto voor een immer stijgende groei in nominale termen. Je negeert het feit dat het tempo waarop de economie grondstoffen vreet, afval spuwt en zo dag na dag het ecologisch kapitaal opgebruikt, nu al onhoudbaar is. De fixatie op BBP groei, heeft ons blind gemaakt voor de desastreuze gevolgen hiervan voor de aarde. De uitputting van de grondstoffen, de CO2 problematiek, de krimpende biodiversiteit, … het lijstje is lang.

Zolang BBP-groei het streefdoel blijft, kan onze economie niet duurzaam worden. Onze wereld heeft nood aan een nieuw kompas. Economen werkten de voorbije jaren met succes aan alternatieven. Als groenen zien wij in de huidige klimaat-, economische- en financiële crisis het uitgelezen moment om te durven kiezen voor die alternatieven. De welvaart van een land kan voortaan maar beter gemeten worden met bijvoorbeeld de Index van duurzame economische welvaart (ISEW). Deze index houdt wel rekening met de waarde van het ecologisch kapitaal, de inkomensverdeling en valoriseert bovendien onbetaald werk dat verricht wordt in de autonome sector. Denk bvb. aan vrijwilligerswerk, mantelzorg, de opvoeding van kinderen, en andere.
Door welvaart te meten met de ISEW gebruiken we een groen kompas voor onze economie: producten worden duurzamer terwijl de wegwerpmaatschappij wordt afgebouwd. Of concreter: het zal voor onze maatschappij weer interessanter worden om computers zodanig te ontwerpen dat ze jaren meegaan zonder te verouderen. Dat kan, maar deze ontwikkeling wordt vandaag tegengehouden door de industrie die nu elk kwartaal hogere winsten wilt boeken door hogere omzetten.

Overheden van hun kant zullen niet langer bedrijven steunen die geen rekening houden met de draagkracht van mens en milieu. Deze bedrijven zorgen immers voor een negatief effect op de ISEW of tasten de welvaart aan. Bedrijven daarentegen die hun productieprocessen zodanig herteken dat ze minder vervuilen of, naar het cradle-to-cradle ideaal, helemaal niet vervuilen, kunnen dan wel rekenen op overheidssteun.

Reeds vandaag werken tal van bedrijven, wetenschappers, vakbondsmilitanten, ambtenaren, leerkrachten en vrijwilligers .. aan concrete oplossingen voor een groene, duurzame ontwikkeling. Hun stem klinkt helaas nog te zwak op de plaatsen waar er beslist wordt: de nationale regeringen, het internationaal monetair Fonds, de Wereldbank en de grote financiële centra. Het komt er vandaag op aan deze positieve dynamiek en creativiteit te bundelen en te versterken zodat de 21ste eeuw geen zwarte jaren worden van crisis en welvaartsverlies, maar zich ontpopt tot een tijd van transitie, evolutie en duurzame welvaart.

Contact: Mieke Vogels -

Federaal Volksvertegenwoordiger
www.meyremalmaci.be

Vlaams Volksvertegenwoordiger
Gemeenschapssenator

Deel