• Home
• nieuws
• Opiniestukken

• nieuws
  • Nieuwsberichten
  • Opiniestukken
• doe mee
  • Word lid
  • Vacatures
  • Steun Groen
  • Agenda
  • Leden
  • Lees mee
  • Eurocratisch zakwoordenboek
• Onze mensen
  • Partij
  • Provincieraden
  • Parlementsleden
  • Jong Groen
  • In je buurt
  • De Europese Groene Partij
  • Groen Plus
  • Rouwregister - Willy Minnebo
• ideeën
  • Programma
  • Standpunten
  • Geschiedenis
  • Dossiers
  • Vraag en antwoord
• Partij
  • Contact
  • Huisstijl
  • Netwerk
  • Webshop

In een land waar vrede geen punt is

Dit opiniestuk verscheen in De Standaard van 12 december 2007 Drie parlementsleden op bezoek in de Palestijnse gebieden die het over vrede wilden hebben. We werden raar aangekeken. De basis voor vrede was immers tijdens het Oslo-proces van 1993 gelegd, er is iets wat je een broze vrede kunt noemen na de tweede Intifida. Maar vrede kan hol klinken in Palestijns gebied. Wie op de Westelijke Jordaan is voor vrede als de Israëlische nederzettingspolitiek normaal leven onmogelijk maakt? Wie is voor vrede als Gaza hermetisch afgesloten wordt en de humanitaire situatie met de dag verslechtert? Wie is voor vrede als Israëli’s een Muur bouwen tussen een Palestijns dorp en zijn waterputten? Welkom in de Palestijnse gebieden, waar weinig tijd is voor mooie woorden en retoriek.

Laten we dit conflict vanuit het perspectief van het internationaal recht bekijken. Ook B’Tselem, de grootste Israëlische mensenrechtenorganisatie, houdt zich consequent aan deze lijn. Sinds de Oslo-akkoorden is er Palestijns zelfbestuur op grote delen van de Westelijke Jordaan. Maar tegelijk voert Israël een welbepaald nederzettingsbeleid met als bedoeling zoveel mogelijk land rond Oost-Jeruzalem en op de Westelijke Jordaan in te palmen. En zo Palestijns leven de facto onmogelijk te maken. Onder andere de mensen van de Palestinian Liberation Organisation (PLO) benadrukten het illegale karakter van de bouw en uitbreiding van de Israëlische nederzettingen. In een rechthoek van 5600 km² liggen er 250 nederzettingen en buitenposten her en der verspreid. Naast de 2,5 miljoen Palestijnen leven er op de Westelijke Jordaan ondertussen zo’n 500.000 Israëli’s. Wij zagen met eigen ogen hoe een zwaar bewaakte Israëlische nederzetting in het midden van Hebron de stad heeft gedegradeerd van commercieel handelscentrum tot gemilitariseerde spookstad. De organisatie ‘Breaking the Silence’ verzamelt getuigenissen van Israëlische ex-militairen in de bezette gebieden. Yehuda Shaul vertelde ons over de patrouilles, de huiszoekingen en de onschuldige slachtoffers die met elke bezetting – en dus ook de Israëlische – gepaard gaan.

Een ander aspect van de nederzettingspolitiek is de Muur. Israëli’s drukten ons op het hart dat deze dient om de veiligheid te verhogen. Deze uitleg is echter onvolledig. De Muur wordt namelijk niet gebouwd op de grenzen van vóór de Zesdaagse Oorlog van 1967 (de zgn. ‘Green Line’), want dan zou de Muur slechts 320 km lang zijn. In werkelijkheid is de Muur 712 km lang en annexeert ze grote stukken Palestijns gebied bij Israël – niet zelden vruchtbare grond, waterbronnen of Israëlische nederzettingen. Ganse Palestijnse gemeenschappen worden zo afgegrendeld van landbouwarealen of waterputten. Het Internationaal Gerechtshof verklaarde de bouw van de Muur in Palestijns gebied illegaal.

Zowel de nederzettingen en de Muur worden met elkaar verbonden door een web van goed onderhouden wegen die bijna uitsluitend voor Israëli’s bestemd zijn. Bovendien houdt Israël op de Westelijke Jordaan maar liefst 562 checkpoints en wegversperringen in stand. Een Palestijnse werkdag is een aaneenschakeling van omwegen, controles en – in het beste geval - vertragingen. Nabloes heeft 130.000 inwoners en is een regionaal economisch centrum voor zo’n 350.000 Palestijnen. De stad wordt echter omsingeld door 14 Israëlische nederzettingen en 26 buitenposten, verbonden met wegen. Wie de Palestijnse stad Nabloes in of uit wil, moet langs Israëlische checkpoints.

Nettoresultaat van de nederzettingen, de wegen, de controleposten en de Muur is een fijnmazige fragmentatie van de Westelijke Jordaan en annexatie van Palestijnse grond. Veel meer dan het verhogen van de veiligheid is dát het objectief van de Israëlische nederzettingspolitiek. Het Alternative Information Centre in Jeruzalem en Sam Bahour, een bekend Palestijns zakenman, spreken van een subtiele vorm van ‘etnische zuivering’. Wij hadden een gesprek met een Israëlisch toponderhandelaar ten tijde van Camp David en ook hij zei ons dat de nederzettingen gereduceerd moeten worden. Om zich onmiddellijk af te vragen welke Israëlische regering daar zijn handen aan zou verbranden…

Hoe ingewikkeld de politieke situatie ook is, de reële humanitaire nood van de bewoners in de Palestijnse gebieden mag niet uit de aandacht verdwijnen. De armoede is er gestegen van 23% naar 57%, het BNP zakte met 40% (cijfers in vergelijking met 1999) en 1 op 3 Palestijnen heeft niet voldoende voedsel. Sinds de overwinning van Hamas in 2006 houdt Israël douane-inkomsten voor de Palestijnse Autoriteit achter en schroefden verschillende donoren hun steun terug. In Gaza voltrekt er zich op dit moment een humanitaire ramp. De 1,4 miljoen Palestijnen zitten er als ratten in de val. Sinds de Israëlische afgrendeling in juni is de export tot nul herleid. 85% van de bedrijven en fabrieken gingen dicht, met massale werkloosheid tot gevolg. Er is tekort aan voedsel, water en medicijnen. 80% van de inwoners is afhankelijk van hulpgoederen. Wij spraken er met studenten, bij wie de frustratie groot was en de neiging naar extremisme voelbaar. Een VN-organisatie zoals UNRWA redt elke dag mensenlevens en doet wat ze kan. Daarom is de Donorconferentie in Parijs later deze maand van levensbelang. Het Palestijnse Ministerie van Planning vroeg ons met aandrang te ijveren voor het heropstarten van de Belgische ontwikkelingsprojecten die sinds de Hamas-overwinning in 2006 werden stopgezet.

Met een vergrootglas zoeken we naar gunstige condities om tot een duurzame oplossing te komen. Annapolis was zeker een belangrijke gebeurtenis. Alleen al het feit dat er voor het eerst sinds 2000 weer officiële gesprekken worden gevoerd tussen Israëli’s en Palestijnen is positief. Of deze gesprekken ook echt tot resultaten zullen leiden is nog maar de vraag. De drie hoofdrolspelers die lachend op de foto stonden, hebben elk hun eigen agenda en problemen. Bush heeft nood aan een succesje bij het eind van zijn carrière. Olmert probeert zijn door de oorlog in Libanon en corruptieschandalen verzwakte positie te versterken. Enquêtes in Israël voorspellen een klinkende overwinning voor de rechtse Likoedpartij. De Palestijnse regering van Abbas staat politiek geïsoleerd, onder meer door een verscheurende machtsstrijd tussen Fatah en Hamas.

Als het opgestarte vredesproces een kans op slagen wil hebben, moet de Israëlische nederzettingspolitiek op zijn minst bevroren worden. In de huidige situatie van fragmentatie is de roep naar een Palestijnse staat irrelevant, want compleet onleefbaar. Dus geen uitbreiding van de nederzettingen, geen verdere annexatie van Palestijns grondgebied door de Muur, geen bijkomende checkpoints. Om vervolgens snel tot waarneembare veranderingen te komen die consistent zijn met het doel van een tweestatenoplossing. Maar kort na afloop van Annapolis hoorden wij op de radio een oproep aan Israëli’s om zich te komen vestigen in een nederzetting. En in Oost-Jeruzalem worden er binnenkort 300 nieuwe woningen voor Israëli’s gebouwd. Dit is koren op de molen van extremisten.

Vele mensen die wij hebben gesproken, richtten hun hoop op de volgende Amerikaanse president. De Israëlische economie is in hoge mate afhankelijk van Amerikaans geld, dat als politiek instrument kan worden ingezet. Ondertussen moet de Europese Unie zich klaar maken om een rol te spelen die het humanitaire overstijgt, want het feit dat men uitkijkt naar het post-Bush tijdperk betekent dat er nu al ruimte is voor nieuwe spelers.

Contact: Inge Jooris

Federaal Volksvertegenwoordiger
www.wouterdevriendt.be

Deel