Vandaag neem ik deel aan de conferentie van de Interparlementaire Unie (IPU) samen met mijn collega’s uit de Kamer Eric Jadot (Ecolo) en David Clarinval (MR). Een hele dag buigen parlementsleden uit alle windrichtingen van Bangladesh over Burundi tot Canada zich over de prioriteiten voor de eigenlijke conferentie. Het was voorzitter en Mexicaans minister van Buitenlandse Zaken Espinosa die de vergadering mocht openen en zij was opmerkelijk optimistisch.

Ook de vergroening van de economie staat op het menu van het parlementair onderonsje. Zo is er op dit moment, terwijl ik het blogje schrijf, een panel bezig over groene energie als motor voor een nieuw ontwikkelingsparadigma. We bespreken straks ook een ontwerptekst met enkele aanbevelingen vanuit de IPU, al is die tekst eerlijk gezegd nogal flauw.

Dat parlementsleden zich over het klimaatbeleid buigen is geen overbodige luxe. Een complex fenomeen als de klimaatsverandering verdient een transversale en doortastende aanpak. Die is alleen mogelijk als parlementsleden en wetgevers zich dagdagelijks engageren voor het klimaat. Elke parlementaire beslissing verdient een klimaattoets en parlementsleden moeten die toetsingsrol opnemen. Op de IPU-conferentie lijkt iedereen zich erg bewust van die rol. Zouden de klimaatsceptische parlementsleden thuisgebleven zijn? Ik vermoed van wel.

Daarom is het zo belangrijk om dat voornemen ook concreet te maken. In eigen land hebben Groen! en Ecolo enkele opmerkelijke voorstellen voor een beter en meer ambitieus klimaatbeleid zoals een klimaatwet met bindende doelstelling, emissiebudgetten en een duidelijke rapportage. Probeer dan maar eens als klimaatminister op je lauweren te rusten. De eerste stap is alvast gezet: op vraag van Groen! en Ecolo start na Cancun opnieuw een parlementaire commissie specifiek rond Klimaat en Duurzame Ontwikkeling.