Groen.be - Blogs

Els Keytsman - Ook de Zuidpool warmt op

Thu, 29 Jan 2009 16:30:26 GMT

Ik had dit nieuwsfeit al opgenomen in een eindejaarslijstje: de Wilkins Ice Shelf, een enorme ijsplaat zo groot als Vlaanderen, staat op het punt het te begeven.

Satellietbeelden tonen al een hele tijd grote scheuren in de plaat en laten zien hoe die enkel nog wordt bijeengehouden door een almaar krimpende strook zee-ijs. Dat strookje ijs is nu geen 2 kilometer meer breed. Volgens de British Antarctic Survey (BAS) dreigt deze strook binnen enkele maanden volledig verdwijnen. Dat betekent meteen het einde van de Wilkins Ice Shelf.

Ten tijde van de eerste satellietfoto's van de ijsplaat bedroeg deze strook nog 40 kilometer. In 1950 was de strook nog 100 km breed.

De jongste jaren verdwenen al enkele andere enorme ijsplaten aan de Zuidpool, zoals de Prince Gustav Channel, Larsen Inlet, Larsen A, Wordie, Muller en de Jones Shelf. Het strafst was de Larsen B Shelf. Die verdween in 2002 volledig in zee, en dit in amper 30 dagen. Uit sedimentonderzoek is gebleken dat de ijsplaten meer dan 10.000 jaar oud waren.

Ijsplateaus die in zee drijven, doen de zeespiegel niet stijgen wanneer ze smelten. Ze hebben immers hun volume in de oceaan al ingenomen. Maar ijsplaten vormen wel een obstructie voor de gletsjers op het continent. Het verdwijnen van ijsplateaus kan dus in theorie leiden tot het versneld in zee stromen van deze gletsjers. En dat doet de zeespiegel wel stijgen. In 2002 is aangetoond dat deze hypothese klopt: gletsjers die zich landinwaarts bevinden van de voormalige ijsplateaus van het Antarctisch Schiereiland stromen nu tot acht maal zo snel in zee.

De rapporten van het IPCC houden tot nog toe geen rekening met een mogelijk versneld bewegen van gletsjers op Antarctica. Klimaatsceptici stelden ook dat het in het gebied net kouder werd, en grepen dit aan als bewijs dat global warming een mythe zou zijn. Quod non.

Wetenschapper wijten het afscheuren van de Wilkins ijsplaat nu weldegelijk aan de steeds sneller optredende klimaatverandering. In het gebied is de gemiddelde temperatuur sinds 1950 al met meer dan drie graden gestegen.

Mocht de gehele West-Antarctische ijskap in zee verdwijnen, dan stijgen wereldwijd de oceanen met 5-6 meter. Dit is voldoende om bijna geheel Nederland onder water te zetten.

bron: Els Keytsman - www.keytsman.be

Oikos - Afschaffing federaal stedenbeleid is geen goed deelakkoord

Fri, 30 Jan 2009 10:46:45 GMT

(Bijdrage van de Vooruitgroep)

Vlaams minister-president Peeters hamert erop: er moeten voor juni "deelakkoorden in de staatshervorming " zijn. En dan wordt steevast verwezen naar het stedenbeleid. Er lijkt immers al afgesproken het federale grootstedenbeleid op te doeken en alle bevoegdheden naar de gewesten door te schuiven. Dat beantwoordt volledig aan een "Vlaams eis" en kan dus als een grote overwinning worden verkocht. Toch denken we niet dat dit akkoord zo goed is, noch voor de steden, noch voor het beleid. Het is een sterk voorbeeld van hoe de Vlaamse agenda te weinig rekening houdt met de verschillende schalen waarop beleid noodzakelijk is.

Het stedenbeleid is in de loop van de jaren 1990 ongeveer gelijktijdig gegroeid op het Vlaamse en op het federale niveau. In Vlaanderen was de sociale dualisering de invalshoek (Het sociaal impulsfonds bvb). Het federaal niveau vertrok vanuit de insteek "veiligheid". Mettertijd ontwikkelen beide niveaus een eigen ‘integrale' aanpak voor de steden, zij het met een verschillend politiek accent. Het Vlaamse stedenbeleid legt steeds meer de nadruk op het aantrekken van de middenklasse vanuit de rand naar de steden. Het federale grootstedenbeleid, onder socialistische ministers, zet explicieter in op sociale cohesie en achtergestelde buurten.

Debat nodig over inhoud

Stedenbeleid is formeel in belangrijke mate gewestelijke materie. Vlaanderen heeft een beleid. Het Brussels gewest valt samen met de stedelijkheid, maar zit met 19 gemeentelijke overheden. Alleen Wallonië heeft geen expliciet beleid naar steden toe. Daar valt dat nog onder ruimtelijke ordening. Het stopzetten van het federale stedenbeleid lijkt dan ook een logische Vlaamse eis, die de onderhandelaars waarschijnlijk weinig moeite heeft gekost. Met echte staatshervorming heeft het weinig te maken. Wel met het wegsnoeien van beleid zonder over de inhoud en het nut ervan een debat te moeten voeren. Niets garandeert dan ook dat wat vandaag door het federale wordt gedaan, morgen regionaal wordt voortgezet.

Het huidige federale Grootstedenbeleid legt een grote gevoeligheid aan de dag voor sociale thema's en maatschappelijk zwakkere groepen. Vooral de federale huisvestingscontracten spelen hierin een belangrijke rol. De federale Regering steunt met dit instrument lokale overheden om aan de huisvestingsnoden van àlle bewoners te beantwoorden. Men richt zich expliciet tot de lagere inkomensgroepen, die op de private en in toenemende mate ook sociale huisvestingsmarkt moeilijk aan de bak komen. Het federale grootstedenbeleid is daardoor momenteel (gelukkig) complementair aan het Vlaamse stedenbeleid, dat zich expliciet richt op het aantrekken van hogere inkomensgroepen naar de stad. Het federale geld kan zodoende worden ingezet om de mee door het Vlaamse steden- en woonbeleid geïnduceerde sociale verdringing op de huisvestingsmarkt tegen te gaan.

De voortschrijdende dualisering van de stad en de toenemende sociale ongelijkheid blijft de grote uitdaging. Het federale Grootstedenbeleid wordt op lokaal niveau erg gewaardeerd bij beleid en middenveld. Maar dat lokale niveau en middenveld worden in deze discussie niet of nauwelijks gehoord. Overheveling van bevoegdheden is één zaak, wat er mee gedaan wordt is een andere. Daarover zou wat meer discussie moeten zijn. Want net hier wordt ook onze stelling geïllustreerd dat de staatshervorming zich nu afspeelt in een neoliberaal beleid en dat "wat we zelf doen" niet noodzakelijk "beter" is.

Territorium of netwerk

De staatshervorming heeft dus meer nood aan een discussie over de inhoud van beleid. Maar er is nog een tweede kwestie. Internationaal (zie bijvoorbeeld het Charter van Leipzig) bestaat er overeenstemming over het feit dat stedelijke problemen niet sectoraal kunnen worden opgelost, maar integraal moeten worden aangepakt. Zowel Vlaanderen als de federale overheid hebben vanuit deze logica mettertijd steeds meer beleidsvelden met elkaar geïntegreerd. Daartoe is een horizontale samenwerking nodig en zullen verschillende beleidsniveaus willens-nillens moeten overleggen. De illusie van homogene bevoegdheidspakketten gaat niet op voor stedelijk beleid waar ruimtelijke vraagstukken (gewestelijk); gemeenschapsvorming (communautair) en veiligheid ( federaal) bijvoorbeeld intiem samenhangen. Er moeten in het stedenbeleid sowieso overlegstructuren behouden blijven. De afschaffing van een federaal niveau zou wel eens kunnen leiden tot nog meer autisme.

Daarenboven liggen steden niet alleen in gewestelijke territoria. Ze maken ook deel uit van interstedelijke netwerken en interacties. En in België overstijgen die de deelstaten. Ook hier hebben steden er belang bij dat de wisselwerking tussen Antwerpen en Luik, of dat de as Antwerpen-Charleroi, of dat het netwerk tussen de vijf grootstedelijke kernen in beeld blijven. Het federale grootstedenbeleid was een vehikel voor interstedelijke solidariteit, dat Brussel met Vlaamse en Waalse steden over de gewesten heen verenigde en versterkte in een gezamenlijk belang tegenover antistedelijke rand- en perifere gemeenten. Transfers van kennis en know how moeten behouden blijven. Door het federale grootstedenbeleid overboord te gooien, en de stedelijke kwestie te reduceren tot een louter regionale aangelegenheid, riskeert men niet alleen de steden onder de voogdij van de gewestregeringen te houden, maar ook de kleinstedelijke invloeden overwegend te maken.

Een alternatieve staatshervorming

De Vooruitgroep wil een pleidooi houden voor een andere benadering van de staatshervormings-problematiek. Vandaag overwegen communautarisme en een monocultureel territorialiteitsbeginsel. Men bouwt aan nieuwe natiestaten. Maar precies de stedelijkheid staat haaks op die principes. Een goed stedenbeleid vereist niet noodzakelijk één overheid. Het vereist vooral een verplichte samenwerking tussen verschillende actoren en verschillende beleidsniveaus. Het kan niet gereduceerd worden tot één schaalniveau. Dat geldt zowel voor projecten in de steden zelf, als voor de noodzakelijke samenwerking tussen steden. De complexiteit van de problematiek behoeft bij uitstek een integrale, en dus onvermijdelijk meerschalige aanpak. Er is meer nood aan een betere samenwerking en interactie elk vanuit eigenheid en complementariteit. Simpele boedelscheiding en segmentering is een slechte zaak.

De afgelopen jaren is juist gebleken dat een dergelijke samenwerking tussen schalen in België verre van een evidentie is. Juist door het behoud van een federaal beleid en dus door de verplichting om te gaan met complementaire programma's zullen gewesten ook verplicht worden met elkaar in overleg te blijven. Het huidige "deelakkoord" gaat in de andere richting: afschaffing van het niveau waarop samenwerking kan georganiseerd worden en concurrentie tussen de gewesten en tussen steden in naam van "goed bestuur". Zoals er tot vandaag geen cultureel samenwerkingsakkoord bestaat tussen de gemeenschappen, zal ook de samenwerking in het stedenbeleid uitblijven. Vliegen afvangen wordt dan belangrijker dan samen resultaten halen. De competitie tussen de gewesten zal uiteindelijk leiden tot een verknippen van het bestaande stedennetwerk en dat betekent een achteruitgang voor de stedelijkheid. Vandaag stelt het Vlaamse stedenbeleid zich op tegenover het federale. Morgen zal er geen enkele tegenspraak meer zijn. Het is nog maar de vraag of er dan nog ruimte al zijn voor grensoverschrijdend overleg, voor kennisoverdracht en voor samenwerking.

De Vooruitgroep

Stijn Oosterlynck (KUL), Pascal Debruyne (UGent), Karim Zahidi (UA/UGent), Eric Corijn (VUB), Francine Mestrum (ULB), Rik Pinxten (UGent), Monika Triest (schrijfster), Eric Goeman (woordvoerder Attac Vlaanderen, voorzitter Democratie 2000), Ronald Commers (UGent), Peter Reynaert (UA), Sami Zemni (UGent), Chris Kesteloot (KUL), Piet Saey (UGent), Stefan De Corte (VUB), Jan Teurlings (Universiteit van Amsterdam), Erik Swyngedouw (University of Manchester), Maarten Loopmans (Erasmus Hogeschool Brussel), Jan Dumolyn (UGent), Pascal De Decker (Hogeschool Gent/ St. Lucas), Herman De Ley (UGent), Bambi Ceuppens (KMMA), Dominique Willaert (Victoria Deluxe), Leen Van der Vorst (Victoria Deluxe), Eric Balliu (architect), Aleidis Devillé (KUL), Mohamed El Omari (Divers en Actief), Dirk Jacobs (ULB), Fernand Tanghe (UA), Jan Blommaert (University of Jyväskylä), Dirk Tuypens (acteur), Ico Maly (KifKif), Johan Van Hoorde

bron: www.oikos.be

Joke Van de Putte - Het belang van Europese samenwerking

Mon, 02 Feb 2009 10:46:10 GMT

Na de tweede wereldoorlog richtten een aantal landen, waaronder de Benelux, Duitsland en Frankrijk, de EGKS (Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal) op. De gedachte achter deze samenwerking was om net door deze samenwerking op economisch vlak te vermijden dat Duitsland en Frankrijk weer oorlog zouden voeren. En dit plan lukte! Steeds meer landen sloten zich aan tot wat uitgroeide tot de Europese Unie, met als gevolg dat de leden van de EU al meer dan zestig jaar in vrede leven. Hoe belangrijk vrede is, merken we meteen wanneer we bijvoorbeeld de verschrikkelijke beelden van de oorlog in Gaza zien.

Er moet en kan in Europa nog veel meer samenwerking zijn. In de automobielsector bijvoorbeeld hebben we, in plaats van de chauvinistische reflex die we nu onder andere zien bij Merkel, die de Duitse automobielsector wil beschermen, veel meer Europese plannen nodig. De Europese landen moeten de handen in elkaar slaan om samen te investeren in duurzame wagens, die weinig brandstof verbruiken. Consumenten kiezen door de stijgende olieprijzen steeds meer voor zuinige wagens. De automobielsector zal alleen overleven door deze weg in te slaan.

Ook op vlak van energie is meer samenwerking noodzakelijk. Nog steeds zoeken sommige Europese landen hun landen in onveilige, dure en vervuilende kernenergie. In plaats van te investeren in deze dure energievorm, waarvan de kosten telkens op de consument worden verhaald, moeten de Europese landen radicaal kiezen voor hernieuwbare energie. Deze energie is niet alleen proper, maar biedt ook vele nieuwe arbeidsplaatsen.

Op sociaal-economisch vlak is er dringend nood aan een Europese vakbond, die een sterke gesprekspartner vormt in de dialoog met werkgevers. Deze Europese vakbond kan sociale garanties afdwingen. Wanneer in heel de EU gelijkaardige sociale voorwaarden gelden, zullen bedrijven minder geneigd zijn te delokaliseren. Delokalisatie naar landen buiten de EU, zoals China, kan afgeremd worden door verregaande eisen te stellen aan de producten die we in Europa toelaten. Zo werd speelgoed met giftige stoffen, afkomstig uit China, al geweigerd in Europa. We kunnen ook eisen stellen aan producten in verband met duurzaamheid (het aantal afgelegde kilometers verrekenen in de prijs), en in verband met arbeidsvoorwaarden.

Doorgedreven samenwerking op Europees vlak bestaat al, bijvoorbeeld in de Europese Groene Partij (EGP) en haar jongerenafdeling, de Federatie van Jonge Europese Groenen (FYEG). Groenen uit heel Europa komen samen om standpunten uit te werken die voor heel Europa van toepassing zijn, om meningen op elkaar af te stemmen en samen campagnes en actie te voeren. Zo lanceerde de EGP een klimaatcampagne, om de opwarming van de aarde aan te klagen en hiervoor verregaande oplossingen te bieden. Dit resulteerde in een Green New Deal, een pact waarin investeringen in duurzame energie enerzijds leiden tot minder CO2-uitstoot, en anderzijds tot meer werkgelegenheid. Zo biedt deze deal een antwoord op de ecologische én de economische crisis.

bron: jokevandeputte.blogspot.com

Dirk Geldof - Lokaal sociaal beleid, of de tabel versus de realiteit

Thu, 12 Feb 2009 10:52:44 GMT

Een beetje surrealistisch, dat was de bespreking van het Lokaal Sociaal Beleidsplan Antwerpen toch wel gisterenavond, op een gezamenlijke commissie van de gemeenteraad en de OCMW-raad. Op de agenda stond een rapportering van 2008 en een planning voor 2009. Dat is zonder meer nuttig en nodig. Maar de manier waarop toonde de grenzen van de marketing-aanpak van dit stadsbestuur, waar managementstechnieken stilaan het politieke beleid en het debat verdringen.

De hele rapportering over het lokale sociale beleidsplan, waar ook het welzijnswerk bij betrokken is, werd samengevat in één tabel, maar dan wel één van meer dan 50 pagina’s. Het beleid werd ‘vertaald’ in ’12 overkoepelende strategische of facilitaire doelstellingen’. En die werden uiteengerafeld in liefst 289 projecten en projectjes in een eindeloze tabel. Per project kon men dan op enkele lijnen de werking in 2008 rapporteren: werd de actie gehaald? Het merendeel van de acties zijn perfect verdedigbaar. En het goede nieuws: het merendeel van de acties werd ook gehaald. Zo krijg je een technische tabel vol goed nieuws, en hier en daar een rapportering waar het even wat moeilijker loopt. De meerderheidspartijen keken ernaar, stelden enkele vragen over enkele van de 289 projecten en loofden het stadsbestuur.

Eén vraag kwam niet aan bod in de evaluatie: is de situatie voor mensen in armoede en voor andere kwetsbare groepen nu verbeterd? Doen we genoeg? Doen we de juiste dingen? Of doen we misschien de verkeerde dingen juist? Gelukkig stelde Freya Piryns ze wél.

Het technische rapport beschrijft actie na actie hoe goed het lokaal sociaal beleid loopt, dankzij de inspanningen van vele ambtenaren en van mensen op het veld. Maar ondertussen groeit de werkloosheid in de stad opnieuw angstwekkend. Ondertussen moeten opnieuw meer mensen proberen rond te komen met een leefloon. Ondertussen zijn er wachtlijsten bij sommige voedselbedelingscentra. Ondertussen stijgen de huurprijzen verder. Ondertussen stijgt het aantal mensen met energieschulden of met andere schuldsituaties. Ondertussen neemt de leerachterstand van kinderen uit sociaal kwetsbare gezinnen toe; En ondertussen groeit de armoede bij mensen van andere etnische afkomst angstwekkend.

Toegegeven, de crisis laat zich voelen. En toegegeven, zonder alle acties uit het lokaal sociaal beleidsplan zou het erger zijn. Maar een positieve evaluatie van het lokaal sociaal beleid terwijl haast alle indicatoren wijzen op een toename van de armoede en de sociale ongelijkheid in de stad, het is surrealistisch. Evenzo een sociaal beleid dat dan géén tandje bijsteekt en op de groeiende sociale uitdaging inspeelt. En evenzo een zogenaamd progressieve meerderheid in het stadhuis die meestapt in het vermanagen van het lokaal sociaal beleid, zonder nog de fundamentele vragen te stellen.

bron: www.dirkgeldof.be

Bart Staes - Is Groen! dan toch niet gek?

Fri, 27 Feb 2009 12:03:06 GMT

Beste lezer. Normaal gezien is dit de plaats waar ik mijn gedachten laat gaan over uiteenlopende onderwerpen en dossiers, waarvoor collegae van de groene fractie en ikzelf in het Europees Parlement zoal strijden. Veel van die thema’s staan al vele, vele jaren hoog op onze politieke agenda. En we slagen er ook in die te agenderen en tot maatschappelijke gespreksthema’s te maken. Over veel van die thema’s wordt - toegegeven ook onder de druk van de zich opstapelende wetenschappelijke bewijzen - hoe langer hoe meer gesproken door de gevestigde orde, grote politieke families en economische machten. Veel van die groene praatjes kun je klasseren onder de term politieke ‘greenwashing’ omdat sommige politici van andere politieke families wel groen praten maar ‘business as usual’ doen of stemmen. Uit onderzoek van een Britse universiteit blijkt dat de Groenen in het Europees Parlement behoren tot de meest consistente politieke familie. Ik ben ervan overtuigd dat we de komende, cruciale jaren een heel sterke groene politieke familie nodig zullen hebben om de transformatie naar een koolstofarmere en duurzamere economie en samenleving - middels een Green New Deal - mogelijk te maken.

Maar omdat we niet perse altijd zelf aan het woord moeten zijn laat ik hierna uitzonderlijk twee andere sprekers, die u misschien wel kent, aan het woord: Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties en Al Gore, voormalige vicepresident van de Verenigde Staten.

En laat ik het maar verklappen, de Europese groenen zijn er in geslaagd om hen na geheime onderhandelingen als PR-medewerkers aan te trekken! Leest u maar enkele van door hen bedachte strijdkreten: ‘Samengevat betekent dit dat 'groene groei' ons nieuwe mantra moet worden.’ Of dan deze: ‘Leiders overal ter wereld en met name in de Verenigde Staten en China worden er zich stilaan van bewust dat groen geen optie maar een noodzaak is, als ze hun economieën weer vlot willen krijgen en banen willen scheppen.’ En: ‘We dringen er bij alle regeringen op aan om groene stimuli in te voeren op het vlak van energiebesparing, hernieuwbare grondstoffen, openbaar vervoer, nieuwe intelligente elektriciteitsnetten en herbebossing, en om hun inspanningen op elkaar af te stemmen zodat de resultaten snel volgen. Allez, nog eentje om het af te leren: ‘Kopenhagen zal het licht op groen zetten voor groene groei. Dat is de basis voor een echt duurzaam economisch herstel waar wij én de kinderen van onze kinderen in de komende decennia de vruchten van zullen plukken.’

Ban Ki-moon en Al Gore luiden de alarmklok: wat dringend is, mag niet ten koste gaan van wat essentieel is.

Economische stimuli zijn aan de orde van de dag. Dat hoort ook zo, nu regeringen op alle continenten de wereldeconomie weer proberen aan te zwengelen. Maar de leiders die de economie op dit ogenblik de dringend noodzakelijke nieuwe zuurstof willen geven, zouden er met vereende krachten ook voor moeten zorgen dat het nieuwe feitelijke economische model dat hieruit zal ontstaan, duurzaam is voor onze planeet en onze toekomst.

Op dit ogenblik hebben we nood aan zowel stimuli als investeringen op lange termijn. Ons antwoord op de crisis moet één wereldwijd economisch beleid zijn waarmee we twee doelstellingen kunnen realiseren: tegemoetkomen aan onze dringende en onmiddellijke economische en sociale behoeften, en een nieuwe, groene wereldeconomie op de rails zetten. Samengevat betekent dit dat 'groene groei' ons nieuwe mantra moet worden.

Ten eerste vereist een gesynchroniseerde wereldwijde recessie een gesynchroniseerd wereldwijd antwoord. We hebben nood aan stimuli en een sterke coördinatie van de beleidsstrategieën van alle grote economieën. Het beggar thy neighbour -beleid, die protectionistische reflex die bijdroeg tot de Grote Depressie van de jaren dertig, moeten we tot elke prijs vermijden. Coördinatie is ook van levensbelang om financiële volatiliteit, deviezenspeculatie en inflatie in de hand te houden én om consumenten en investeerders vertrouwen te geven. In Washington verklaarden de leiders van de G-20 zich in november van vorig jaar vastbesloten 'om hun samenwerking te verbeteren, samen te ijveren voor het herstel van de wereldwijde groei en de nodige hervormingen door te voeren in de financiële systemen overal ter wereld'. Dat moet dringend gebeuren.

De stimuli moeten de economie opnieuw aanzwengelen, maar weldoordachte en goed uitgevoerde herstelmaatregelen kunnen ons tegelijk de nieuwe, koolstofarme weg naar groene groei tonen. 34 landen kondigden al voor zo'n 1.750 miljard euro aan herstelmaatregelen aan. Samen met nieuwe initiatieven van andere landen moet al dat geld gebruikt worden om de wereldeconomie de eenentwintigste eeuw binnen te loodsen, niet om zieltogende sectoren en slechte gewoonten uit de voorbije eeuw in stand te houden. Miljarden dollars pompen in op koolstof gebaseerde infrastructuur en subsidies voor fossiele brandstoffen, dat zou vergelijkbaar zijn met opnieuw beleggen in subprime-hypotheken.

De afschaffing van de subsidies voor fossiele brandstoffen - momenteel wereldwijd driehonderd miljard dollar per jaar - zou de uitstoot van broeikasgassen met maar liefst zes procent verminderen en zou overal ter wereld bijdragen tot een stijging van het bruto binnenlands product. De ontwikkeling van hernieuwbare energie brengt soelaas op de plaatsen waar de nood het grootst is. Nu al zijn ontluikende economieën goed voor veertig procent van de bestaande hernieuwbare energiebronnen overal ter wereld, en voor zeventig procent van de zonneboilercapaciteit.

Leiders overal ter wereld en met name in de Verenigde Staten en China worden er zich stilaan van bewust dat groen geen optie maar een noodzaak is, als ze hun economieën weer vlot willen krijgen en banen willen scheppen. Op dit ogenblik stelt de sector van de hernieuwbare energie wereldwijd 2,3 miljoen mensen tewerk: het klinkt onwaarschijnlijk, maar dat is meer dan het aantal rechtstreekse banen in de olie- en gassector. In de Verenigde Staten is de windenergiesector nu al een grotere werkgever dan de hele mijnsector. De herstelplannen van president Barack Obama en van de Chinese overheid zijn een belangrijke stap in de goede richting en hun groene maatregelen moeten dringend worden toegepast.

We dringen er bij alle regeringen op aan om groene stimuli in te voeren op het vlak van energiebesparing, hernieuwbare grondstoffen, openbaar vervoer, nieuwe intelligente elektriciteitsnetten en herbebossing, en om hun inspanningen op elkaar af te stemmen zodat de resultaten snel volgen.

Ten tweede hebben we nu ook beleidsstrategieën nodig om de armoede te bestrijden. In veel ontwikkelingslanden hebben de regeringen niet de mogelijkheid om geld te lenen of bij te drukken om de verwoestende gevolgen van de economische crisis te verzachten. Daarom moeten de regeringen van de geïndustrialiseerde landen over de grenzen heen hulp aanbieden en onmiddellijk investeren in rendabele projecten die de productiviteit van de armsten verhogen.

Vorig jaar teisterden voedselrellen en onlusten meer dan dertig landen. Als een onmiskenbaar voorteken vonden die plaats nog vóór de financiële implosie van september die de wereldwijde recessie op gang bracht waardoor nog eens honderd miljoen mensen dieper in de armoede afgleden. We moeten nu optreden om verder lijden en mogelijk wijdverspreide politieke instabiliteit te voorkomen.

Dit betekent dat er dit jaar meer buitenlandse ontwikkelingshulp moet komen. Dat de sociale vangnetten moeten worden verstevigd. Dat er in ontwikkelingslanden moet worden geïnvesteerd in landbouw, dat wil zeggen in zaaigoed, gereedschap, duurzame landbouwpraktijken en kredieten voor kleine boeren zodat die meer voedsel kunnen produceren en op de lokale en regionale markten aanbieden.

Een armoedebestrijdingsbeleid houdt ook in dat we investeren in een beter grondgebruik, waterbescherming en droogtebestendige gewassen. Zo kunnen we boeren helpen om zich aan te passen aan het veranderende klimaat. Gebeurt dit niet, dan kan in heel wat ontwikkelingslanden chronische hongersnood en ondervoeding het resultaat zijn.

Ten derde hebben we in Kopenhagen een robuust klimaatakkoord nodig. Dat moet er komen in december van dit jaar. Dit jaar dus, en niet volgend jaar. Het tempo van de klimaatgesprekken moet drastisch worden verhoogd en het thema moet aandacht krijgen op het hoogste niveau, liefst nog vandaag. Een goed akkoord in Kopenhagen staat borg voor een pakket van de best denkbare stimuli. Met een nieuw klimaatkader zullen bedrijven en overheden eindelijk beschikken over het koolstofprijssignaal waar bedrijven zolang om hebben gesmeekt: een signaal dat een golf van innovatie en investeringen in schone energie kan opwekken. Kopenhagen zal het licht op groen zetten voor groene groei. Dat is de basis voor een echt duurzaam economisch herstel waar wij én de kinderen van onze kinderen in de komende decennia de vruchten van zullen plukken.

Voor miljoenen mensen van Detroit tot Delhi zijn dit vreselijk moeilijke tijden. Gezinnen verloren hun inkomen, hun huis, hun gezondheidszorg en zelfs het vooruitzicht op een volgende maaltijd. Nu er zoveel op het spel staat, moeten regeringen strategische keuzes maken. Wat dringend is, mag niet ten koste gaan van wat essentieel is. Investeren in groene economie is geen optionele kost. Het is een slimme investering voor een eerlijkere, welvarende toekomst.

bron: www.bartstaes.be

Jan Mertens - Voorbij het imperium denken

Mon, 09 Mar 2009 11:59:13 GMT

Het essay ‘Een New Age of Empires’ dat Guy Verhofstadt onlangs publiceerde, kwam op het juiste moment. Het siert hem dat hij nog steeds met evenveel bezieling blijft pleiten voor een sterk Europa. Hij maakt een goede analyse van de staat van de wereld. Maar tegelijk blijf je als lezer een beetje op je honger als je wilt weten welk beleid die versterkte EU dan moet gaan voeren en hoe we uit de huidige institutionele impasse moeten komen. In zijn essay geeft Verhofstadt een heldere samenvatting van de politieke ontwikkelingen in Europa vanaf de 19de eeuw. Die zet hij tegenover de grote uitdagingen van de wereld van de 21ste eeuw. Zijn tekst is een sterk en overtuigend pleidooi voor de noodzaak van een Europese Unie, als unieke ‘post-nationale’ structuur die op een hoger niveau en in een andere vorm dan de klassieke natiestaat wel een antwoord kan geven op de grote uitdagingen. Op die manier neemt hij duidelijk stelling tegen de verlokkingen van de ‘renationalisering’ en het populisme waar te veel politici in de EU niet aan kunnen weerstaan.

Een van de kernpunten van het betoog van Verhofstadt is dat we naar een multipolaire wereld gaan. Van de bipolaire wereld met twee supermachten tijdens de Koude Oorlog, zijn we na de val van de Muur overgegaan in een unipolaire wereld (de ‘Pax Americana’). Op dit moment evolueren we naar een wereld waarin er verschillende grootmachten zullen zijn. De macht van de Verenigde Staten is tanend, en landen als China en India nemen hun plaats in. Die situatie vergelijkt hij met begin van de 20ste eeuw toen er verschillende grote ‘imperia’ waren. Terecht stelt Verhofstadt dat ook de EU in zo’n veranderende wereld haar plaats moet innemen, wat alleen maar zal kunnen als de lidstaten eindelijk de moed hebben om een stap vooruit te zetten in het integratieproces, en niet langer ter plaatse te blijven trappelen. Maar of de EU om de rol te spelen die haar toekomt zichzelf als een ‘imperium’ moet denken, wat de auteur lijkt te suggereren, is niet zo duidelijk.

Ten eerste zou nog duidelijker het onderscheid moeten gemaakt worden tussen de politieke structuur die de EU is en het beleid dat in haar naam gevoerd wordt. Hopelijk hebben nog meer mensen de voorbije maanden begrepen dat we echt wel iets nodig hebben als een EU om de complexe problemen zoals de financiële en economische crisis aan te kunnen pakken. Maar daarmee is nog niet gezegd dat de EU ook het juiste beleid voert. Door een mix van desinformatie, politieke verwaarlozing van het Europese beleidsniveau, instrumentalisering (we ‘gebruiken’ de EU in ons nationaal politiek verhaal wanneer het ons uitkomt) en een ontoereikend institutioneel apparaat (bv. de mate waarin één lidstaat de vooruitgang van allen kan tegenhouden) is de Europese politiek in de ogen van velen ‘gedepolitiseerd’. Veel mensen denken aan regelneverij en zien niet bv. de hevige politieke debatten die in het Europees Parlement gevoerd worden. De mate waarin de lidstaten de Commissie als communautaire instelling meer dan ooit schatplichtig hebben gemaakt aan de nationale belangen van de lidstaten versterkt dat proces. Wanneer veel burgers ontevreden zijn over het beleid dat de lidstaten via de EU voeren, richten ze hun wrevel op de EU zelf (via bv. een verdragsonderhandeling) en niet op het beleid. Als we het vertrouwen in de EU terug willen versterken, zullen we hard moeten werken om de politieke strijd tussen verschillende maatschappelijke visies duidelijk te maken. Alleen al om die laatste reden is een sterke groene fractie in het EP meer dan ooit nodig. Toegepast op een van de grote uitdagingen volgens Verhofstadt, met name de klimaatuitdaging. Als we niet willen dat de huidige klimaatcrisis omslaat in een klimaatchaos (wat bij het financiële systeem al is gebeurd), dan hebben we niet alleen Europees beleid nodig, maar ook het juiste Europees beleid. Dat er een Europees klimaatpakket kwam, is niet het probleem, en ook niet de oplossing. Dat de EU in dat klimaatpakket de historische kans miste om echt een mondiale voortrekker te worden voor een ander klimaatbeleid, daar moet het politieke debat over gaan. Een gelijkaardige redenering geldt voor het internationaal terrorisme, ook een van de uitdagingen die Verhofstadt vermeldt. Het is goed dat er op een dergelijk internationaal probleem ook een internationaal antwoord volgt. Maar dat wil niet zeggen dat eender welk antwoord goed is. De EU heeft nu al heel wat middelen in handen om het anders te doen dan de ‘war on terror’ en dus een ‘Europees’ antwoord te geven, dat breder is, niet eenzijdig militair, en meer oog heeft voor mensenrechten en de wortels van het terrorisme. Maar om dat te kunnen, moet de EU haar eigen weg durven gaan, en zo hopelijk ook een koerswijziging in het Amerikaanse beleid ondersteunen.

Ten tweede is er een probleem met de term ‘imperium’. De term lijkt handig om het debat over wat de EU nu eigenlijk is te omzeilen, maar geeft geen houvast voor de richting die de EU uit moet. Terecht ondersteunt Verhofstadt de EU als een constructie die zich qua vorm ‘voorbij de natiestaat’ situeert. Maar om goed te werken in de multipolaire wereld van morgen zou die EU wel moeten breken met de ‘imperiale logica’ van de oude natiestaten die zich tot een imperium ontwikkelden. Wie de wereld veiliger en rechtvaardiger wil maken, moet niet in de eerste plaats machtsverwerving en mondiale uitbreiding van de invloedsfeer nastreven. Wil de EU haar noodzakelijke rol in een andere wereld opnemen, dan moet ze zich volgens een andere logica denken. De EU moet een mondiale speler voor sociaal-ecologische rechtvaardigheid worden, die beseft dat het verminderen van de armoede en het onrecht elders op de planeet ook de eigen veiligheid dient, die haar historische verantwoordelijkheid voor de klimaatcrisis volledig zelf opneemt en niet doorschuift naar anderen, en die niet kiest voor preventieve oorlog maar wel voor preventieve gerechtigheid. Aan zo’n EU, die zichzelf ook echt voorbij het imperium durft denken, hebben we heel erg nood.

bron: janmertens.blogspot.com

Freya Piryns - "de regul, de regul... "

Thu, 19 Mar 2009 16:07:55 GMT

Ik geloof dat onze minister van Asiel en Migratie lichtjes geïrriteerd begint te raken door de aanhoudende reacties op het uitblijven van de omzendbrief. In haar blog van afgelopen zaterdag lees ik: "de regul, de regul, de regul, niets dan de driewerf heilige regul moet er komen". Dat lijkt me een op zijn minst denigrerende reactie op de terechte eisen van zoveel organisaties. Op de miserie en de wanhoop van zoveel mensen, die nog altijd niet weten of ze nu in België gaan kunnen blijven of niet.

Als driemaal scheepsrecht is, dan valt de minister deze week in de prijzen, want na de reacties van de vertegenwoordigers van alle levensbeschouwingen en de rectoren van de Vlaamse Universiteiten, is het nu de beurt aan de advocatuur. Twaalf advocaten, gesteund door de Orde van Vlaamse Balies trekken naar de rechtbank om de regering te laten veroordelen omdat die nog altijd geen werk heeft gemaakt van de omzendbrief rond regularisatie. Ik vind het moeilijk om me in de plaats van minister Turtelboom te stellen, maar dit moet toch pijn doen.. Begrijp me niet verkeerd, ik ben daar niet blij om. Ik wil gewoon een oplossing. Ik heb het al honderdduizend keer schriftelijk en mondeling gevraagd, dus ik weet écht niet meer op welke manier ik dit nu nog eens moet neerschrijven, maar alsjeblieft, Minister Turtelboom, en bij uitbreiding de hele regering, zorg er voor dat die omzendbrief er komt. Zodat er duidelijkheid komt voor de mensen in opvangcentra en in de illegaliteit, zodat de minister eindelijk over de andere aspecten van haar beleid kan praten, zoals ze zo graag wilt, en zodat wij haar niet meer hoeven te stalken over 'de regul, de regul, de regul'....

bron: www.freyapiryns.be

Bruno De Lille - Verstandig groen

Sun, 22 Mar 2009 17:32:05 GMT

Weet u wat ‘verstandig groen’ is?
Het antwoord vindt u deze week (18/3/09) in de Knack (u ziet: ik lees meer dan de rubriek Bladspiegel alleen.

Verstandig groen wil overtuigen ipv te verplichten. Houdt rekening met de praktische consequenties voor de mensen die de maatregelen moeten ondergaan. Verstandig groen is duurzaam en draagbaar, komt tot stand door overleg met alle partijen. Verstandig groen probeert ook de sociale dimensie niet te vergeten. Een slecht ecologisch beleid kan heel asociaal zijn. Bij verstandig groen beleid staat de mens centraal. Het klimaat is er voor de mens, de mens is er niet voor het klimaat. Al moeten we er wel maximaal zorg voor dragen dat de komende generaties nog kunnen genieten, dat spreekt ook vanzelf.

Zo stond het er ongeveer.

Ik dacht: dat gaat over mij. Had ik ergens met een journalist van de Knack gepraat zonder dat ik me dat herinnerde? Zat er een Knack-schrijver tussen mijn facebook-vrienden zonder dat ik dat gezien had? Niet dus.

Het waren uitspraken van Kris Peeters. De minister-president van Vlaanderen. Ik nam er nog even de Knack met Mieke Vogels bij om zeker te zijn dat ze niet per ongeluk haar antwoorden een tweede keer hadden afgedrukt (onder het motto: ook de Knack recycleert :-) maar dat bleek niet zo te zijn. Het waren echt de woorden van Peeters. De man die ooit vergat dat hij ook nog leefmilieu in zijn portefeuille had.

Het mag duidelijk zijn: groen is sexy. Alle politici willen tegenwoordig groen zijn. En daar ben ik blij om: hoe meer mensen zich inzetten voor de goede zaak, hoe beter. Alleen moeten de meesten wel nog wat oefenen in het consequent zijn. Zeker die van de CD&V.

Hier in Brussel hebben we Brigitte Grouwels (Gruwels volgens de meeste niet CD&V’ers). Ze is Staatsecretaris, bevoegd voor de Haven van Brussel en groot voorstander van het opzetten van (nog) een logistiek centrum in de stad (waar goederen die en masse de stad in worden gebracht, overgeladen worden in kleinere bestelwagens en zo over de stad verdeeld worden).

Quizvraag: u hebt een haven en u wil goederen in bulk de stad binnenbrengen. Hoe doet u dat? Met de boot? Fout!

Onze Staatsecretaris voor de Haven beslist het logistiek centrum nét nààst de haven te leggen zodat al de goederen op grote vrachtwagens het centrum in gebracht moeten worden. En als de milieuvergunning strikte regels oplegt om de buurt rond het logistiek centrum nog leefbaar te houden? Dan gaat ze daartegen in beroep.

Tot zover ‘verstandig groen’ volgens de Brusselse CD&V.

Maar misschien ligt dat aan de Brusselse CD&V en doet Kris Peeters het beter? Helaas, ook die valt door de mand. Ver hoef ik niet te zoeken. Gewoon enkele lijnen verder lezen in de Knack is al voldoende.

Over fijn stof en de Lange Wapper bijvoorbeeld: “[…] de studie toont nu net aan dat het fijnstof geen probleem is. In die zin dat een tunnel voor dat aspect geen betere oplossing is. […]”.

Het staat er echt. Met andere woorden: omdat de tunnel ook geen oplossing blijkt te zijn voor het fijn stof, is het fijn stof geen probleem meer voor Kris Peeters.

Ik zou het ook nog kunnen hebben over het Schipdonkkanaal of over de verbreding van de Brusselse Ring (met zijn allen stilstaan op 8 rijstroken helpt de economie natuurlijk echt vooruit ). Maar het is duidelijk denk ik. Onze CD&V-er gelooft nog altijd in de mythe dat welvaart en werkgelegenheid alleen kan gecreëerd worden door ruimte en natuur te vernietigen.

Is dat groen? Of meer nog ‘verstandig’ groen?
Ik durf te twijfelen.

Iemand die ‘verstandig groen’ is, stapt af van het waanidee dat Vlaanderen de logistieke draaischijf van Europa moet worden en investeert in eigen vernieuwende industrie en ondernemingen. Door vast te houden aan recepten uit het verleden, rekken we de pijn van de crisis. We staan op een keerpunt: door nu de goede keuzes te maken voor mens en natuur, kunnen we de volgende decennia echt meerijden met de kopgroep en dat zonder onszelf ziek te maken of te vergiftigen.

bron: Bruno De Lille op Facebook

Jan Mertens - Onverstandig

Mon, 23 Mar 2009 09:40:15 GMT

In een interview in een bekend weekblad laat de Vlaamse minister-president zijn licht schijnen over de dingen. Hij houdt ervan zich te presenteren als de ‘manager’ van de NV Vlaanderen. Met de nodige dosis testosteron affirmeert hij zich graag als een doener, die uiting geeft aan wat men dan ‘leiderschap’ noemt, maar wat in de feiten vaak een brutale verdediging van het status quo is. En dat ondanks alle retoriek over het ‘excelleren’, innovatie en het ‘out of the box’ denken (een zoveelste term uit het akelige managersjargon die dringend zou moeten verbannen worden naar een onbewoond eiland).

In het interview heeft hij het over het ‘verstandig groen’. Hij bedoelt natuurlijk: ik ben het, de anderen zijn het niet. Nu ja, iedereen in de politiek mag natuurlijk de retorische mogelijkheden die de taal levert gebruiken, maar soms is het ook nuttig na te denken over wat er gezegd wordt. De CEO van Vlaanderen gaat verder: “En bij ons staat de mens centraal. Het klimaat is er voor de mens, de mens is er niet voor het klimaat.” En daarna komt dan de zin: “Al moeten we er wel maximaal zorg voor dragen dat de komende generaties nog kunnen genieten, dat spreekt ook vanzelf.” Merkwaardig, het woordje ‘al’ lijkt te suggereren dat de stelligheid van de zin daarvoor eigenlijk niet klopt. En ook het woord ‘maximaal’ is fascinerend. Het lijkt impliciet te onderkennen dat het dus niet meer helemaal in orde zal komen. We zouden alsnog een ‘maximaal’ genot moeten proberen toe te staan aan wie na ons komt, maar wat maximaal is, dat bepalen wij nu. En dat zal dan waarschijnlijk ‘verstandig’ zijn, waaronder kan verstaan worden: wat haalbaar is binnen de huidige machtsverhoudingen en zonder mensen te zeer te verontrusten. De morele implicaties van die redenering zijn op zijn zachtst gezegd verwerpelijk.

Wat hier over het klimaat wordt gezegd, is eigenlijk bijzonder schokkend. Hier wordt iets gesuggereerd als: aan de ene kant staat de mens, soeverein, de ultieme waarde en zin van de werkelijkheid, en aan de andere kant staat de natuur/de aarde/het klimaat. Als we te veel aandacht of een verkeerd soort aandacht zouden besteden aan dat klimaat, dan zou dat wel eens als een spelbederver de noodzakelijke loop der dingen kunnen ondermijnen. De superioriteit van de mens is dus blijkbaar een gegeven, waar de natuurlijke werkelijkheid zich maar naar moet schikken. De mensen op het Paaseiland dachten ook dat ze rustig alle bomen konden kappen, om zo hun menselijk project verder te kunnen zetten. Het tegendeel was waar, en hun cultuur stortte als een kaartenhuisje in elkaar. Het ontkennen van het feit dat de mens een deel van ‘het’ klimaat is, zal vooral tot minder vooruitgang, minder ontwikkeling, minder rechtvaardigheid, minder vrijheid, en dus vooral minder menselijkheid leiden.

De stelling van de minister-president mist de essentie van de klimaatuitdaging. Door menselijk toedoen zijn de natuurlijke klimaatprocessen ernstig verstoord. Als we daar niets aan doen, wordt de kans reëel dat we in een oncontroleerbare klimaatchaos terechtkomen, die voor de menselijke samenleving op deze aarde een rechtstreekse bedreiging wordt. En als ‘de’ mens echt centraal staat, dan moet elke mens van deze planeet in die afweging even gelijk zijn. Het is nu al zonneklaar dat het overal ter wereld de armsten – de meerderheid – zijn die het zwaarst worden getroffen door de klimaatverandering die is veroorzaakt door de rijksten. De klimaatcrisis is in de eerste plaats een rechtvaardigheidscrisis. Het is fundamenteel onrechtvaardig dat de inwoners van Bangladesh nog minder land zullen overhouden dan ze nu al hebben, terwijl de Nederlanders die ook deels onder de zeespiegel wonen wel meer dijken zullen kunnen betalen. Het is onrechtvaardig dat we de kansen van onze kleinkinderen op een waardig en veilig leven inperken omdat we vinden dat we recht zouden hebben op een verspillende levensstijl, waardoor wat er overblijft het ‘maximale’ is dat haalbaar was.

De ervaring van de financieel-economische crisis is hopelijk leerrijk voor de omgang met de klimaatcrisis. Jarenlang hebben de ‘verstandige’ politieke leiders hun troeven gezet op het drijfzand van een fundamenteel instabiel en onrechtvaardig financieel systeem. Het is helemaal in elkaar gestuikt. Eindeloos veel mensen verliezen hun geld en hun werk. Voor de armsten, hier en in het Zuiden, zijn de vooruitzichten nog slechter dan ze al waren. Er was volstrekt niets verstandigs aan dat beleid, en dat weten we ondertussen.

Op dezelfde wijze was er niets verstandigs aan jarenlang proberen de ernst van de klimaatuitdaging voor ons uit te schuiven. Die autofabrieken die zich het hardst verzetten tegen ecologische regels, zijn er nu het slechtst aan toe. Dat is nefast voor de vele mensen die hun job verliezen, en voor het milieu. Nu moet er massaal overheidsgeld gebruikt worden om de fabrieken te redden, en om de verder opgelopen milieuschade te herstellen. Veel eerder kiezen voor een ondubbelzinnige ecologische omslag was altijd al de meest verstandige en ‘realistische’ keuze, ook dat blijkt nu. Er is niets verstandigs aan het afkopen van de eigen klimaatinspanningen via ‘flexibele mechanismen’ om vooral zelf de emissies niet te veel te moeten doen zakken. Wie de grootste verantwoordelijkheid draagt voor het probleem, moet ook de grootste verantwoordelijkheid dragen voor de oplossing. Alleen wat rechtvaardig is, kan verstandig zijn. Er is ten slotte niets verstandigs aan het jarenlang niet drastisch investeren in energiebesparing, energie-efficiëntie en hernieuwbare energie. Het is vooral dom. Die landen die het wel deden, hebben nu een serieuze voorsprong, en zullen zo later heel wat kosten uitsparen.

Vorige week was er een klimaatconferentie van wetenschappers in Kopenhagen. De belangrijkste conclusie die uit zowat alle presentaties kwam, is: het is erger dan we tot nu toe dachten. De meest verregaande scenario’s lijken nu waarschijnlijk te worden. De gevolgen daarvan kunnen dramatisch zijn, als we denken dat we onder het mom van ‘verstandig groen’ nog wat tijd kunnen winnen. Ook de auteur van het beroemde Stern-rapport moest vorige week toegeven dat de situatie erger was dan hij tot nu toe dacht. De kost van de niet-aanpassing van onze economie zal veel groter zijn dan wanneer we het wel doen. En zelfs verregaande ecologische normen hoeven geen hinderpaal te zijn voor de economische ontwikkeling, integendeel, ook dat werd vorige week in alle duidelijkheid gesteld.

Er is niets verstandigs aan een bewuste, en daarom cynische onderschatting van de klimaatcrisis. Wie zegt dat de mens centraal staat, heeft er alle belang bij die mens niet te zien in oppositie tegen het klimaat, maar wel als een onderdeel ervan. Als we de klimaatprocessen terug in hun natuurlijke bedding kunnen brengen, redden we daarmee ook het fantastische menselijke project. Om dat te bereiken hebben we geen ‘manager’ nodig, maar veeleer een visionair die mensen kan voorbereiden op een manier van maatschappelijke verandering die we tot nu toe niet kenden. Kiezen voor een meer ecologische weg is dan ook de enige realistische keuze. Niet het gangbare verdedigen, maar het tot nu toe ondenkbare doen, dat is het enige verstandige.

bron: janmertens.blogspot.com

Elke Decruynaere - Alleen de gewone mensen betalen belastingen

Mon, 30 Mar 2009 09:54:30 GMT

Dit jaar groeit de Belgische staatsschuld met 25 miljard euro aan. De Morgen drukt het dit weekend plastisch uit. Elke minuut een Volvo. (hoeveel fietsen zijn dat?) Aanleiding van het artikel is het rapport dat afgelopen week verscheen van de Hoge Raad van Financiën. De analyse: Korte termijn politiek en verkeerde politieke keuzes liggen aan de oorzaak van de stijgende overheidsschuld. De cd&v die eerst moord en brand schreeuwde heeft daar gewoon nog een schepje bovenop gedaan.

Een grote verantwoordelijk zit natuurlijk ook bij Didier Reynders (MR). Prof. Michel Maus rekende uit dat het aanpakken van de fiscale fraude jaarlijks 30 miljard euro zou opbrengen. Maar dat is nog steeds geen prioriteit voor de regering. En dus betalen alleen de gewone mensen belastingen. Dat is een slogan van Attac die niet alleen actueel is, er schuilt ook een oplossing in.

Pak de fiscale fraude aan én voer een vermogensbelasting in en we kunnen de staatsschuld jaar na jaar structureel afbouwen. Ultra liberalen grijpen de stijgende staatschuld nu aan om een verdere afslanking van de overheid te bepleiten. Zeer ironisch gezien het ook net die uitverkoop -met eenmalige opbrengsten- was die gebruikt werd om aan te tonen dat men goed op weg was met het afbouwen van de staatsschuld. Fout dus, blijkt nu uit het rapport van de Hoge Raad van Financiën.

Beter zou dus zijn om de belastingen structureel anders te heffen. Vanuit Groen! pleit kamerlid Meyrem Almaçi niet alleen voor een verschuiving van arbeid naar kapitaal maar ook voor een belasting op milieuvervuiling. Want zo vang je natuurlijk 2 vliegen in 1 klap.

bron: www.elkedecruynaere.be